Έρευνα του Αντώνη Αντωνάκου

ΑΠΟ ΠΟΥ ΕΧΕΙ ΚΛΑΠΗ
Η ΜΟΡΦΗ
ΤΟΥ ΑΓΑΛΜΑΤΟΣ ΤΗΣ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ
ΣΤΙΣ Η.Π.Α.




Του Αντωνίου Α. Αντωνάκου
Καθηγητού Φιλολόγου Ιστορικού-Συγγραφέως
Από το περιοδικό ΕΛΛΗΝΟΡΑΜΑ



Το Άγαλμα της Ελευθερίας, του οποίου η επίσημη ονομασία είναι «Η Ελευθερία φωτίζοντας τον κόσμο» (αγγλιστί «Liberty enlightening the World»• γαλλιστί «la Liberte eclairant le monde»), είναι ένα κολοσσιαίο άγαλμα πάνω στην ομώνυμη νησίδα και μέσα στο άνω τμήμα του Κόλπου της Νέας Υόρκης. Το άγαλμα αυτό στήθηκε σε ανάμνηση της φιλίας των λαών των ΗΠΑ και της Γαλλίας.
Το συνολικό του ύψος είναι 93 μέτρα (302 πόδια) μαζί με το βάθρο, και κατά την εκδοχή της εγκυκλοπαίδειας Μπριτάννικα παρου¬σιάζει μια γυναίκα να κηρύττει την ελευ¬θερία. Η γυναίκα αυτή κρατάει έναν πυρσό στο υψωμένο δεξί της χέρι και μια ενεπίγραφη πλάκα στο αριστερό όπου αναγράφεται η ημερομηνία 4 Ιουλίου 1776. Ένας ανελκυστήρας ανεβάζει έως το ύψος του εξώστη και μια ελικοει¬δής σκάλα οδηγεί σε μιαν εξέδρα παρατηρήσεως πάνω στο στέμμα που φοράει η Ελευθερία. Ο πυρσός που κρατάει βρίσκεται σε 93 μέτρα ύφος πάνω από την επιφάνεια της θαλάσσης. Στην βάση του αγάλματος βρίσκεται το Αμερικανικό Μουσείο της Μεταναστεύσεως (Ameri¬can Museum of Immigration).
Την πρόταση για την κατασκευή του αγάλματος διατύπωσε ένας Γάλ¬λος ιστορικός, ο Εντουάρ ντε Λαμπουλάϊγ, μετά τον Αμερικανικό Εμ¬φύλιο πόλεμο. Συγκεντρώθηκε ένας ικανός αριθμός χρημάτων με εισφορές του γαλλικού λαού και το έργο άρχισε στη Γαλλία το 1875, υπό την διεύθυνση του γλύπτη Φρεντερίκ - Ωγκύστ Μπαρτολντί.
Το άγαλμα κατασκευάστηκε από φύλλα χαλκού, που σφυρηλατήθηκαν με το χέρι για να πάρουν το επιθυμητό σχήμα και συναρμολογήθηκαν πάνω σε έναν σκελετό από τέσσερα γιγά¬ντια χαλύβδινα υποστηρίγματα, τον οποίο είχε σχεδιάσει ο διάσημος από την κατασκευή του Πύργου του Άϊφελ, Αλεξάντρ – Γκυστάβ Άϊφελ.
Το 1885 το περατω¬μένο άγαλμα, που είχε ύψος 46 μέτρα περίπου (151 πόδια και 1 ίντσα) και ζύγιζε 225 τόνους, αποσυναρμολο¬γήθηκε και φορτώθηκε για να μεταφερθεί στην Πόλη της Νέας Υόρκης. Το βάθρο, που κατασκευάστηκε μέσα από τα τείχη του φρουρίου Γουντ στη νησίδα Μπέντλο, περατώθηκε αργότερα. Το άγαλμα στήθηκε στο βάθρο του και στις 28 Οκτωβρίου 1886 αφιερώθηκε στον πρόεδρο Κλήβελαντ.
Την διαχείριση και φροντίδα του αγάλματος είχε στην αρχή η Επιτρο¬πή Φάρων, επειδή ο φωτεινός πυρσός θεωρήθηκε ως είδος φάρου για τους ναυτιλλομένους. Επειδή όμως το φρούριο Γουντ εξακολουθούσε να χρησιμοποιείται από τον αμερικανικό στρατό, το άγαλμα μεταφέρθηκε το 1901 στο υπουργείο των Στρατιωτικών.
Το 1924 ανακηρύχθηκε εθνικό μνημείο. Το 1937 το φρούριο Γουντ αποστρατιωτικοποιήθηκε και το υπόλοιπο νησί ενσωματώθηκε στο μνημείο ως περιβάλλων χώρος. Το 1956 το νησί Μπέντλο μετονομάσθηκε σε «Νησί της Ελευθερίας» (Liberty Island) και το 1965 προστέθηκε στο συγκρότημα η γειτο¬νική νησίδα Έλις, άλλοτε σταθμός μεταναστών. Η συνολική έκταση του χώρου του μνημείου έφθασε έτσι τα 23,63 εκτάρια.

Είπαμε ανωτέρω ότι κατά την εκδοχή της εγκυκλοπαίδειας «Μπριτάννικα» το άγαλμα παρου¬σιάζει μια γυναίκα να κηρύττει την ελευ¬θερία, υπονοώντας ότι η γυναίκα αυτή είναι προσωποποιημένη η Ελευθερία.
Αποκρύπτουν όμως συστηματικά ότι και σε αυτό το σημείο η αθάνατος Ελλάς έχει δώσει για μία ακόμη φορά τα φώτα της. Πράγματι αυτός που σχεδίασε το άγαλμα της ελευθερίας κάπου αλλού είχε δει την μορφή αυτή. Και η μορφή αυτή είναι η μορφή του Φωτοφόρου Απόλλωνος - Ηλίου.
Ναι αγαπητοί φίλοι. Ο φωτοφόρος Απόλλων απεικονίζεται με αυτήν ακριβώς την μορφή. Και ευτυχώς για μας η αθάνατη ελληνική γη της Κορινθίας μας διέσωσε αυτή την εικόνα για να μπορούμε σήμερα να γνωρίζουμε την αλήθεια.

Η μορφή του φωτοφόρου Απόλλωνος βρίσκεται σήμερα στο Μουσείο της Κορίνθου, περνά όμως απαρατήρητη για τον επισκέπτη που

δεν είναι υποψιασμένος. Βρίσκεται σε μία τρίπτυχη πλάκα μαζί με άλλες δύο παραστάσεις. Η μία, στο αριστερό τμήμα, απεικονίζει έναν Άγγελο, μορφή όμοια και ίδια με αυτήν της Χριστιανικής πίστεως, και είναι κατά τους αρχαιολόγους η μορφή της θεάς Εκάτης. Στο δεξιό τμήμα απεικονίζεται ρόδακας. Και στην μέση ω του θαύματος!!! Η μορφή του φωτοφόρου Απόλλωνος, ίδια με αυτήν του αγάλματος της Ελευθερίας! Η πνευματική ιδιοκτησία είναι πασιφανές σε ποιόν ανήκει.
Λέγεται από ανθρώπους της Κορίνθου που γνωρίζουν ότι ο διευθυντής της Αμερικανικής Αρχαιολογικής αποστολής, σώφρων και έντιμος άνθρωπος, έχει δηλώσει ότι οι Αμερικανοί πρέπει να έρχονται να προσκυνούν στον χώρο του Μουσείου όπου η μορφή του φωτοφόρου Απόλλωνος, διότι είναι η πηγή του εθνικού τους συμβόλου.
Αν όντως είναι έτσι εύγε στον άριστο άνδρα. Πάντως αποφάσισα να αποκαλύψω στους συνέλληνες το θέμα και κυρίως στους ομογενείς μας των ΗΠΑ, για να ενημερώσουν τους Αμερικανούς ότι το εθνικό τους σύμβολο, το οφείλουν στην Ελλάδα και στους Έλληνες. Δεν θα είναι εξ άλλου οι μόνοι.
Όλα σχεδόν τα σύμβολα είναι Ελληνικά. Οι τούρκοι πήραν την ημισέληνο από το νόμισμα των Βυζαντίων που απεικόνιζε την νίκη τους επί του Φιλίππου σε μία νύχτα που το χάσικο φεγγάρι με το αστέρι ενεφανίσθησαν με την ίδια ακριβώς απεικόνιση στον ουρανό.
Ο Αδόλφος Χίτλερ οικειοποιήθηκε την περίφημη «τετραγάμμα», την κοσμούσα το ιμάτιο της Αθηνάς του Παρθενώνος, ένα από τα κατ’ εξοχήν ωραιότερα σύμβολα των Ελλήνων και του έδωσε μιαρή χροιά ονομάζοντάς το «σβάστικα» και κάνοντάς το σύμβολο του ναζισμού. Οι σκοπιανοί οικειοποιήθηκαν το αστέρι της Βεργίνας, οι δε υπόλοιποι βόρειοι γείτονές μας τον Δικέφαλο Αετό του Βυζαντίου.
Στις ημέρες μας όμως οι Έλληνες δεν γνωρίζουν και δεν θυμούνται. Η παγκοσμιοποίηση έχει παίξει καλά το παιχνίδι της. Άλλοτε αποκρύπτει, άλλοτε παραποιεί, άλλοτε διαστρεβλώνει τα γεγονότα. Είναι αυτό που έχει γράψει ο μεγάλος Θουκυδίδης στο Γ,82,4: «Και την ειωθυίαν αξίωσιν των ονομάτων ες τα έργα αντήλλαξαν τη δικαιώσει», που αποδίδεται «για να δικαιολογούν τις πράξεις τους άλλαζαν ακόμα και την σημασία των λέξεων».
Έτσι δεν γίνεται σήμερα; Απλό παράδειγμα, και δεν είναι το μόνο, αποτελεί ο γλυπτός διάκοσμος του Παρθενώνος, έργο του Φειδία. Έχουμε φθάσει σήμερα σε τέτοιο σημείο διαστρεβλώσεως, που τα γλυπτά του Παρθενώνος είναι γνωστά παγκοσμίως με τον όρο ελγίνεια μάρμαρα. Καταλαβαίνετε τί λέω; Τα περίφημα γλυπτά του Παρθενώνος, τα γλυπτά του Φειδία, δεν είναι γνωστά με το όνομα του δημιουργού αλλά με το όνομα του κλέφτη. Αιδώς! Αλλά για αυτό το θέμα προτίθεμαι να επανέλθω με εκτενές άρθρο και πολλά στοιχεία.
Προς το παρόν να γνωρίζουν οι συνέλληνες και ιδιαιτέρως οι συμπατριώτες μας των ΗΠΑ, και να το μεταφέρουν στους αμερικανούς, ότι το εθνικό τους σύμβολο, το άγαλμα της Ελευθερίας, έλκει την καταγωγή τής μορφής του από την Ελλάδα και ιδιαιτέρως από την μορφή του φωτοφόρου Απόλλωνος. Τούτο δε μπορούν να το αποδείξουν αλλά και να το θαυμάσουν στο Μουσείο της Κορίνθου, το οποίο τους καλούμε να επισκεφθούν το συντομώτερο.


*******************


ΠΡΟΣΟΧΗ
ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΧΡΗΣΤΕΣ ΤΟΥ ΑΡΘΡΟΥ

Πλήρες άρθρο για το πρωτότυπο αυτό θέμα καθώς και έγχρωμο φωτογραφικό υλικό στο περιοδικό «ΕΛΛΗΝΟΡΑΜΑ», μηνός Σεπτεμβρίου 2006.

Μοναξιά Πικρή μου Ερωμένη - Loneliness my Bitter Lover

ΜΟΝΑΞΙΑ ΠΙΚΡΗ ΜΟΥ ΕΡΩΜΕΝΗ

Δημήτριος Τριγώνης

Στις μοναχές Ψυχές



Ποια νά’σαι εσύ πού’χεις δεθεί

σφιχτά στην αγκαλιά μου

και με γεμίζεις με φιλιά

στο κάθε ξύπνημά μου;



Μένα με λένε Μοναξιά

και είμαι η <παρηγοριά>

και η στερνή συντροφιά

στου πονεμένου την ψυχή,

σαν ερωμένη του πιστή.



Έχεις παράξενη ομορφιά

μα τα φιλήματά σου

αφήνουνε γεύση πικρή

στο κάθε φίλημα σου.



Εχεις παράξενη ομορφιά

μα όλα γύρω σου αδειανά

χωρίς ζωή, δίχως λαλιά,

όλα έρημα και σκοτεινά

χωρίς ελπίδα ούτε χαρά.



Έχεις παράξενη ομορφιά

και μάτια μελαγχολικά

που μου τρυπάνε την καρδιά

σαν μία κρύα μαχαιριά.



Η ομορφιά σου είναι πικρή

γκρίζα, βαριά και ζοφερή

φαρμάκι στην καρδιά μου

και αναβλύζει δάκρυα

μέσ’ απ’ τα σωθικά μου.



Ω μελαγχολική ομορφιά

με τα θλιμμένα μάτια

μη μένεις πια κοντά μου

θερμά παρακαλώ.



Φύγε και πέταξε μακριά

εσύ παράξενη ομορφιά,

να βρεις καινούργια αγκαλιά,

δεν θε’ να σε ‘χω συντροφιά

είσαι μικρή παρηγοριά.



Γιατί στ’ αλήθεια ομολογώ

το πικροφίλημά σου

κι’ η κρύα αγκαλιά σου

με κάνουν να πονώ.



Του κάκου όμως σου ζητώ

να φύγεις μακριά μου,

θαρρώ θα σε έχω συντροφιά

πάντοτε μοναξιά μου,

μ’ ένα ποτήρι από κρασί

να βρέχεις την καρδιά μου.



Εκτός αν κάποτε βρεθεί

ένα βοτάνι στη ζωή

να μου γιατρέψει την πληγή

πού’χω βαθιά μες την ψυχή.



Δεν ξέρω από που έρχεσαι

δεν ξέρω ποιος σε φέρνει,

μόνο μια χάρη σου ζητώ

φύγε μακριά μου γρήγορα

και μη μου γίνεις ταίρι!



Μα αν της μοίρας μου γραφτό

μαζί σου πάντοτε να ζω

θα μάθω να σε αγαπώ,

πικρή μου ερωμένη!



Μάιος 2003









LONELINESS MY BITTER LOVER

Dimitrios Trigonis

To lonely souls



Who might you be, tied in my arms,

waking me up each morning

with your bittersweet kiss

spoiling my sleeping bliss?



They call me loneliness

I am the “comfort”

and the final companion

of every afflicted lonely soul

as a faithful mistress after all.



You have a strange beauty

but your every kiss leaves

in my lips a bitter taste

and pain inside my chest.



You have a strange beauty

but everything around you

is empty without life or voice,

deserted, with no hope or joy

like a broken lifeless toy.



You have a strange beauty

but your melancholic eyes

pierce my poor heart

like a stiletto cold as ice.



Your strange and bitter beauty

brings tears inside me

because you are creating

darkness and loneliness

in everything I see.



Oh! Melancholic beauty

with your grieving eyes

don’t stay with me anymore

go wherever you belong.



Oh! You strange beauty

go, fly away from me

go, and find another nest

I don’t want your company

You bring bitterness in my chest.



Because the truth is

Your cold embrace

And your bitter kisses

bring to my life distress.



Although it is in vain,

I am asking you to go away

but, I guess you’re here to stay

along with a glass of wine

you’re the only company of mine.



Unless there is a healing herb

to take away the grief and pain

and the sorrow of my soul

and send you away once and for all.



I don’t know where you are coming from

I don’t know who brings you here

I only ask you one favor, go away,

don’t become my constant date

I don’t want you for my mate.



But if it’s written in my fate

For you to take my life over

I shall learn how to love you,

Oh! Loneliness, My bitter lover!



May 2003

Dimitrios Trigonis - Δημήτριος Τριγώνης

Mr.Trigonis was born in Skopelos, an island in Greece. He grew up in

Korridallos, Piraeus where he lived until the age of 20. He immigrated

to the United States where he met his future wife Efrosine. They married

and resided in Bridgeport Connecticut. He has two sons Tom and Steve and four

grandchildren. His Wife passed away in June of 2002.



The death of his wife inspired him to write poetry. He published a book

named “LONELINESS MY BITTER LOVER” an anthology of poems in both Greek and

English, dedicated to the memory of his wife. The English translation was

done with his children and grandchildren in mind wanting to leave them a

spiritual inheritance



After half a century away from his native Greece he remains a dedicated

lover of the Hellenic language. He still uses, in his book a combination of

literary and demotic languages using all the symbols of accent and breathing

system (Polytonic system.) Presently he is working on a novel.



He is a member of Holy Trinity Greek Orthodox Church where his wife was a

lifetime member. He still sings in the choir, is also a member of the

Cantors Choir, the Hellenic chorale and the separate choir of men that

performs neo-Byzantine music and nostalgic songs from his Homeland. He is

also a member of The Hellenic cultural association of Bridgeport Connecticut

Δημήτριος Τριγώνης - Dimitrios Trigonis

ΩΔΗ ΣΤΟΝ ΠΑΡΘΕΝΩΝΑ

(Τα Μάρμαρα Μιλούν)



Καθώς διαβαίνω ανάμεσα

στον ιερό σου χώρο,

Ω Παρθενώνα,

φουχτιάζω μερικά κομματιασμένα,

άψυχα και παγωμένα μάρμαρά σου.



Τα σφίγγω επάνω στο στήθος μου,

κι’ αυτά τα απομεινάρια από την

περίλαμπρη αίγλη σου, που κοίτωνται

τώρα εδώ κι’ εκεί επάνω στ’ άγιο χώμα σου,

γίνονται φλόγα πού ζεσταίνει τήν ψυχή μου.



Η καρδιά μου σκιρτά σαν ακούω

ψιθυρίσματα χαράς, πόνου, στεναγμών και θρήνου

να βγαίνουν μέσα από τ’ άψυχα σπλάχνα τους,

λες και ζωντανεύουν μέσα στις φούχτες μου

και θέλουν να «μιλήσουν».



Κλείνω τα μάτια μου και τ’ αφουγκράζομαι,

τ’ ακούω να «μιλούν» με χαρά και υπερηφάνεια

για τον χρυσούν αιώνα του Περικλέους,

τότε που ο απαράμμιλος, ο ένας και μοναδικός γλύπτης

ο μέγας Φειδίας σε σμίλεψε.



Μαζί με τους μεγάλους Αρχιτέκτονας Ικτίνον και Καλλικράτην

πήραν το πεντελικό καθάριο μ’άψυχο μάρμαρο,

τού έδωσαν «ψυχή» και το «ζωντάνεψαν».

Κι’ ανήγειραν εσένα λαμπρέ μου Παρθενώνα

γιά να φωτίζης το ανθρώπινο γένος!



Έγινες η κιβωτός τού πνεύματος

και η μαρμάρινη βίβλος της τέχνης!

Έγινες το θείο φωτοστέφανον της Ελλάδος

της ενδοξοτέρας χώρας της αρχαιότητος,

της κοιτίδος και ασπίδος τού δυτικού πολιτισμού!



Έγινες ο ιερός Ναός της Παλλάδος Αθηνάς,

της γλαυκώπιδος Παρθένου Θεάς της Σοφίας,

προστάτιδος τού κλεινού και ιοστεφούς άστεως των Αθηνών,

φάρου των γραμμάτων, τέχνης και γνώσεως!

έγινες ο οίκος τού κάλλους και τού «Αεί όντος»!





Μα ανάμεσα στα ψιθυρίσματα της χαράς κι’ υπερηφάνειας

ανακατεύονται μαζί φωνές πόνου και στεναγμών

διότι αυτό το βάθρο σου, της δόξης και τιμής,

το «πλάκωσε» ο μαύρος μεσαιών και οι απολίτιστοι λαοί του

σ’ έθεσαν στο περιθώριο και στην αφάνεια.



Και οι στεναγμοι γίνονται θρήνος και δάκρυα,

που ζεματούν την ψυχή,

όταν μετά την αναγέννησι, πρός αίσχος

των «πολιτισμένων» λαών, σ’ άφησαν να σκλαβωθής

από τους βαρβάρους.



Χείριστον δέ, που ματώνει την καρδιά,

στην περίοδο της σκλαβιάς σου σε ακρωτηρίασαν!

Οι βάρβαροι με την πυρίτιδα

και οι «πολιτισμένοι βάρβαροι» με την κλοπή

και την αρχαιοκαπηλία.



Και τώρα ακόμη

σε μία δήθεν ελεύθερη και πολιτισμένη κοινωνία

τα ιερά σου γλυπτά κρατούνται αιχμάλωτα

μακριά από τα δοξασμένα, άγια χώματα

τού τόπου που ανήκουν, της γενετείρας σου Ελλάδος.



Φτάνει πιά. Λαοι της οικουμένης εγερθείτε.

Βροντοφωνείσθε την κατακραυγή σας στους βεβήλους.

Τα μάρμαρα «μιλούν» και «στενάζουν»

διά τα αιχμάλωτα γλυπτά αδέλφια τους,

έφτασε το πλήρωμα τού χρόνου να επαναπατριστούν στον ιερό τους τόπο.





Να επουλώσουν τις πληγές

αυτής της πολυβασανισμένης γης σου

από τις πράξεις των βεβήλων που μολύνουν

τα τιμημένα, αιματοβαμμένα χώματά της,

τα προπύργια της ελευθερίας και τού πολιτισμού!



Ω Παρθενώνα μου!

Διά μέσου των εποχών οι βάρβαροι

ζήλεψαν το κάλλος σου και σε ακρωτηρίασαν,

οι βλάσφημοι, οι ιερόσυλοι «πολιτισμένοι»

με ιταμότητα προσπάθησαν να σε διαμελίσουν.

Μα τα μάρμαρά σου «μιλούν»`



Ω Παρθενώνα μου!

ήσουν, είσαι και θα παραμένης

ο χρυσός, ολόλαμπρος και ακτινοβόλος ήλιος

να φωτίζης την οικουμένη εις τούς αιώνας!



ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ ΤΡΙΓΩΝΗΣ


Μπρίτζπορτ Κοννέκτικατ

Δεκέμβριος 2005

Poem By Dimitrios Trigonis

ODE TO THE PARTHENON

(The Fragments of the Marble Speak)



As I walk through

your sacred grounds

Oh Parthenon!

I take a handful of broken,

cold and lifeless pieces of your marble,



I place them tightly on my chest,

and these remnants from your brilliant glory,

which are now spread here and there

on your holy ground,

become flames that warm my soul.



My heart is pounding as I hear

whispers of joy, happiness, pain, and grief

coming out of their lifeless guts

as if they are alive inside the palm of my hand

and want to speak.



I close my eyes and hark at them.

I hear them “talk” with pride and joy

about the golden age of Pericles,

when the incomparable and unique sculptor,

the great Fheidias sculpted you.



Along with the great architects Iktinus and Kallikratus

took the pure but lifeless marble

of Pentelis Mountain gave it soul and vivified it!



They erected you, oh magnificent Parthenon,

to illuminate the human race!



You became the Ark of the spirit

and the marbled Bible of the Arts!

You became the divine aureole of Greece,

the most glorious country of the ancient world,

the cradle and the shield of western civilization!





ODE TO THE PARTHENON

(The Fragments of the Marble Speak)



You became the Holy Temple of Pallas Athena,

the gray-eyed maiden, the Goddess of Wisdom,

protectress of the illustrious violet-crowned city of Athens,

the beacon of letters, arts, culture and knowledge!

You became the eternal shrine of beauty and “entity”!



But between the joyful and proud whispers

are mixed voices of pain and moaning

because your pedestal of glory and honor

was covered by the dark-ages

and their uncivilized people placed you in obscurity.



And the moans became grief and tears,

that burned the soul,

for after the Renaissance

the “civilized” nations, in their disgrace,

allowed you to be enslaved by the barbarians!



But worst of all, and what makes the heart bleed, is that

during the period of your slavery they mutilated you!

The barbarians with gun-powder,

and the “civilized barbarians”

with theft and illegal dealing in antiquities!



Even now at the present time

in a theoretically free and civilized society

your divine sculptures are imprisoned

far from your glorious sacred grounds,

the land they belong to, your native country, Greece.



Enough, People of the world stand up.

Thunder out your outcry to the desecrators.

Your marble’s fragments “talk” and “moan”

for their stolen and captive sculptured brothers.

it is time for them to return to their sacred place.





ODE TO THE PARTHENON

(The Fragments of the Marble Speak)



To heal the wounds

of your multi tormented land

from the deeds of these desecrators

that contaminated your honorable, bloodstained grounds,

The bastion of freedom and civilization.



Oh, Parthenon

through the ages the barbarians

envied your beauty, they mutilated you

and the blasphemous, the “civilized” impious

unceremoniously tried to dismantle you,



But your marble’s fragments “speak”

Oh Parthenon!

You were, you are and you shall be

the golden, brilliant and gleaming sun

to illuminate with your splendor

the whole world throughout the ages!



DIMITRIOS TRIGONIS

(Your expatriated admirer)

Bridgeport, Connecticut

December 2005

Hypatia of Alexandria

She alone survives, immutable, eternal; Death can scatter the trembling universes. But beauty still dazzles with her fire, and all is reborn in her, And the worlds are still prostrate beneath her white feet!"

----Leconte de Lisle

Now here stood a woman to for all men to tremble! She stood in the light of Reason, Ethics, Morality, and Knowledge, unsurpassed by any woman yet. She stood as the last rock of the Age of Reason, until she was decimated. After her there was none. After her came an evil age, that distraught humanity with sever plagues, disease, mass delusion, evil, ignorance, and many more. As the last light in the Platonic Age, she taught so many, built upon immortal ideas, and gave us a beauty only to imagine, and then her body was torn pieces with broken pottery and sea shells, and finally burned at the stake and all in the name if a pious God.

Her name was Hypatia of Alexandria, Egypt, daughter of Theon. Theon had gave the world this magical woman, who with her beauty and knowledge helped to shed light on our selfishness and ignorance. Hypatia was educated in many things, from philosophy and art, to mathematics and astronomy. She was the queen of the library of Alexandria. As the last guardian of the vanquished library, she built an institute which created many followers. People from all over the Mediterranean came to be taught by Hypatia. She taught us Reason and Logic. She taught the world that the only Gods she was interested in were the Gods that perfected the orbits of the planets, and stability of the stars. In reply to Bishop Cyril's comment to her that "Your Gods are reduced to dust, at the feet of the victorious Christ." In reply she said
:
Hypatia

You're mistaken, Cyril. They live in my heart.
Not as you see them-clad in transient forms,
Subject to human passions even in heaven,
Worshipped by the rabble and the worthy of scorn--
But as sublime minds have seen them
In the starry expanse that has no dwellings:
Forces of the Universe, interior virtues,
Harmonious union of earth and heaven
That delights the mind and the ear and the eye,
That offers an attainable ideal to all wise men
And visible splendor to the beauty of the soul.
Such are my Gods! (Dzielska 6)

She excelled at anything she put her mind to, and laziness was a disease upon who she was the cure for. Wisdom was not enough for her, in order to unite man with the divine, it required both cognitive effort and ethical perfection. The goal of philosophizing is to reach the state of revelation, contemplation, theoria. (Dzielska, 49) This is the ultimate experience for it reaches the supreme state of being "to be given over to the things above and entirely to the contemplation of Reality and the origin of mortal things. (Ep. 140) "Contemplation is the end of the priesthood."(Ep. 41)

Among other things she taught mathematics and astronomy. The subject of "divine geometry" was taught to make man reach a higher epistemological sphere, and to open their eyes to reality. Of all the sciences though, Astronomy was her favorite. This was the highest subject to reach metaphysical knowledge. Her view "astronomy is itself a divine form of knowledge." She helped to build astrolabs to measure heavenly bodies. She knew that astronomy would open her students eyes to something more than the mystical universe. (Dzielska 54) This (astronomy) was a fixed measure of Truth. Most of her work was lost, yet her major interests in astronomy and mathematics still survive. She kept these pieces of knowledge close to her heart.


Hypatia was the last guardian and keeper of the Library of Alexandria until she was dragged and murdered by the controlling bishop of Alexandria Cyril. She ran her institute at the library and taught many subjects and gave many public lectures. As the last source of true knowledge and reason she was claimed to be a heretic. Her teachings were contrary to the ever growing sea Christianity. Fundamentalism in Christianity was adherent to most of the schools and bishops that spread the word. Someone like Hyptatia stood as a roadblock in their path. She was the last source on exposing the reality of the world and unshackling minds. Gibbon wrote: "a rumor was spread among the Christians that the daughter of Theon was the only obstacle to the reconciliation of the prefect and the archbishop; and that the obstacle was speedily removed." (Dzielska 19) On the holy day of Lent, "she was dragged from her chariot, stripped naked, dragged to the church, and inhumanly butchered, her flesh was scraped from her bones with sharp oyster shells, and her quivering limbs were delivered to the flames." (Gibbon) For such a glorious deed, the archbishop Cyril was promoted to Saint in the Christian sect of Alexandria, Egypt. She died a martyr at the hands of ignorant fundamentalist. After time, the library was sacked to rubble by invading hoards of Christians and Muslims. All the knowledge she kept, was mostly burned and forgotten. Treasures, as vital as Shakespeare, were lost to us forever. Technological knowledge equivalent to that of the early 16th and 17th century, was lost and not rediscovered until after a thousand years passed in the Dark Ages. After her death, Europe and the rest of the Mediterranean world lived in the state of fundamentalism, fear, death, and pestilence. Now that we are awake we must embrace this woman, and hold her ideals to our heart. She was the last light, before the Dark Ages began and now we must hold that light bright and high for the world to see.

CHARLES MARIE RENE LECONTE DE LISLE

CHARLES MARIE RENÉ LECONTE DE LISLE
Σαρλ Μαρί Ρενέ Λεκόντ Ντε Λιλ
(1818-1894)
Γάλλος ποιητής, γεννήθηκε στις 22 Οκτωβρίου 1818 στη νήσο Réunion, που ευρίσκεται στον Ινδικό Ωκεανό. Ο πατέρας του Charles Marie Le Conte (1794-1856), Βρετανορμαδικής καταγω-γής, ήταν γιατρός και μετά την ήττα του Ναπολέοντα μετανάστευ-σε στην νήσο Reunion. Εκεί συμψήφισε το οικογενειακό του όνο-μα, με το de Lisle για να αποφύγει τον τίτλο ευγενείας, διαφορο-ποιώντας το από τα άλλα μέλη της οικογένειας. Νυμφεύτηκε την Elysée Riscourt de Lanux κόρη πλουσίων γαιοκτημόνων και ιδιο-κτήτων δούλων. Απέκτησαν δύο αγόρια και τρεις κόρες. Ο Charles Marie ήταν ένας δεδηλωμένος αντικαθολικός, και διαποτισμένος με τις ιδέες του Rousseau στα θέματα παιδείας.
Το 1821 ο μικρός Charles René μετέβη στην Nantes και παρέμεινε μέχρι το 1828. Μετά επέστρεψε στη νήσο Réunion, αλλά λίγα γνωρίζουμε για την παραμονή του εκεί. Ξέρουμε ότι ήταν ένας μέτριος μαθητής. Από μικρός άρχισε να γράφει στίχους, σε φόρμα ελεγείας και ρομαντικού διηγήματος. Επέστρεψε στην Βρετάνη και παρόλη την οικονομική καταστροφή της οικογενείας του, κατάφερε να ολοκληρώσει τις σπουδές του στη Νομική Σχολή. Τα πρώτα του βήματα για έκδοση ποιητικών συλλογών απέτυχαν. Από το 1842 μέχρι το 1844 ο Charles Marie René ζούσε στη νήσο Réunion μόνος, και με συντροφιά τα βιβλία του. Το 1845 επέστρεψε στην Γαλλία για να εργαστεί στην εφημερίδα “La Démocratie Pacifique”. Έγινε ενεργό μέλος των ρεπουμπλικάνων, και αργότερα αποτραβήχτηκε από την πολιτική.
Ο Λεκόντ Ντε Λιλ ήταν αντίθετος στην τάση του ρομαντισμού. Επεδίωξε μια ποίηση απρόσωπη, με υπερβολικό τρόπο, ιδίως στα επικά ποιήματά του. Τα μικρά ποιήματά του αντιθέτως διακρίνο-νται για το προσωπικό τους ύφος. Η ελληνική μυθολογία, του έδω-σε πάρα πολλά σύμβολα για τις ιδέες του. Η πρώτη ποιητική του συλλογή κυκλοφόρησε το 1852. Οι δε συλλογές, που τον καθιέρω-σαν σαν μεγάλο ποιητή ήταν «Τα Αρχαία Ποιήματα» (Poèmes An-tiques), «Τα Βαρβαρικά Ποιήματα» (Poèmes Barbares), και «Τα Τραγικά Ποιήματα» (Poèmes Tragiques). Ο πόλεμος μεταξύ Γαλ-λίας και Πρωσίας το 1870 του προξένησε μια οικονομική δυσχέ-ρεια Η συλλογή του «Τα Τελευταία Ποιήματα» δημοσιεύτηκε το 1895 και τον καθιέρωσε ως αρχηγό της νέας ποιητικής σχολής, που πήρε το όνομα παρνασσισμός. Με τον όρο παρνασσισμός αναφε-ρόμαστε στην ποιητική σχολή, που αναπτύχθηκε στη Γαλλία, στα μέσα του 19ου αιώνα. Ο όρος χρησιμοποιήθηκε για πρώτη φορά το 1886 από τον εκδότη Αλφόνς Λεμέρ στην ποιητική ανθολογία του, Σύγχρονος Παρνασσός και αποτελεί αναφορά στο ελληνικό βουνό του Παρνασσού και την μυθολογική του υπόσταση ως κατοικία των Μουσών. Ως λογοτεχνικό ρεύμα, ο παρνασσισμός αποτέλεσε μία αντίδραση στο κίνημα του ρομαντισμού και επανέφερε στην τέχνη στοιχεία του κλασικισμού, ενώ επηρεάστηκε σημαντικά από το έργο του Θεόφιλου Γκωτιέ «Η τέχνη για την τέχνη».
Ο Σάρλ Μαρί Ρενέ Λεκόντ Ντε Λιλ επίσης ασχολήθηκε με δημοσιεύσεις αντιεκκλησιαστικών κειμένων και φυλλάδια με πολιτικό περιεχόμενο, χρησιμοποιώντας το ψευδώνυμο Πιέρ Γκοσέ. Επίσης, το 1876 έγραψε και μία ιστορία του μεσαίωνα. Χρημάτισε βιβλιοθηκάριος της Γερουσίας και το 1886 εκλέχτηκε μέλος της Γαλλικής Ακαδημίας στη θέση του Βίκτωρος Ουγκώ. Το σπίτι του έγινε το κέντρο φιλολογικών συζητήσεων και για είκοσι ολόκληρα χρόνια ασχολήθηκε μεταφράζοντας, Όμηρο, Ησίοδο, Οράτιο και Έλληνες τραγικούς ποιητές. Με τα χρήματα, που κέρδισε, πλήρωσε όλα τα χρέη του και με τη συνταξιοδότησή του, εξασφάλισε μία αξιοπρεπή διαβίωση.
Στο τέλος της ζωής του, ο Λεκόντ Ντε Λιλ, συναναστράφηκε με την αριστοκρατία. Συμβούλευε την Βασίλισσα Ελισάβετ της Ρουμανίας (Carmen Sylva) για τα λογοτεχνικά θέματα. Πέθανε από πνευμονία στις 17 Ιουλίου το 1894 και η κηδεία του έγινε στο Πα-ρίσι.

Δημήτρης Συμεωνίδης
Σύδνεϋ, Αυστραλίας
dsymeonidis@iprimus.com.au