Αλεξανδρινή μου Υπατία (άνοιξη του 416 μ.Χ.) Ποίημα του Ιωάννη Σ. Μποζίκη

Τι αντιθέσεις, τι ειρωνεία Αλεξανδρινή μου Υπατία!
Τι τραγική κατάντια στις γνώσεις σου ενάντια!
Στο όνομα του Ναζωραίου θυσίασαν τη σύνεση του ωραίου
κι έθαψαν μαζί σου τα ιδεώδη της ψυχής σου.
Μεγάλη Υπατία, σώφρων, ενάρετη.
Σκοπός σου οι γνώσεις, το δίκιο, η αρετή.
Με το θάνατο σου η ανθρωπότης πήρε τον κάτω δρόμο,
Τρόμος και σκοταδισμός σκέπασε όλο τον κόσμο.
Πάσχα των Χριστιανών, Πάσχα μοιραίο.
Φανατικοί κι αμόρφωτοι καλόγεροι
κάνουν το έγκλημα το φρικαλέο.
Στη θέση Καισαρεία,
παρά των αγίων Κωνσταντίνου και Ελένης
απάνω σου ξεχύθηκαν οι αθεόφοβοι κι αγριεμένοι.
Αχ, στοργική και Δελφική μου Υπατία!
Με τι ζήλο και για ποια αμαρτία
σε χτύπησαν με πέτρες, σίδερα και ξύλα
κι έγδαραν τη σάρκα σου με κοφτερά κοχύλια;
Τι αντιθέσεις, τι ειρωνεία της Ιστορίας!
Οι χριστιανοί, τώρα διώκτες της κάθε παλαιάς θρησκείας
πήραν εκδίκηση με αίμα, εξευτελίζοντας
το πάνσοφό σου πνεύμα.
Με τι ζοφερό μίσος, περιφέρανε τα διαλυμένα μέλη σου
κι ανάψανε φωτιά να κάψουν το σεπτό κορμί σου;
Πού βρήκανε οι βάρβαροι την όρεξη
μες στη Μεγάλη Εβδομάδα
και στήσανε χορό μπροστά στις στάχτες όλοι αράδα;
Κι ας κατατάχτηκε στων Αγίων τη χορεία
ο Κύριλλος, καμαρωμένος,
πάντα στο βαθύ τίποτα της αβύσσου θα είναι ξεχασμένος.
Κι ας σκορπίσανε τις στάχτες σου στους τέσσερους ανέμους,
το πνεύμα σου το ελληνικό θα μας κρατάει πάντα ενωμένους.
Προδομένη και τραγική μου Υπατία!
Δεν ήσουν μάγισσα, ούτε του σατανά η θυγατέρα.
Ήσουν η θράκα, η ζεστή, η τελευταία των Ελλήνων η μητέρα.
Ήσουν μια αχτίδα από τον ήλιο, που λάμπει εκεί πέρα,
ήσουν η Ελλάδα της αρχαιότητας, η Ελλάδα, που θα γυρίσει κάποια μέρα.


Α' ΒΡΑΒΕΙΟ ΠΟΙΗΣΗΣ 2005
ΤΗΣ ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΑΣ ΕΝΩΣΗΣ ΛΟΓΟΤΕΧΝΩΝ

Οι Πέντε Δακτύλιοι - Ποίημα της Μερσίνας Ντζιαφέρη

Πέντε δακτύλιοι κυκλικοί
στόλιζαν τη γιορτή σου.
Το δύο χιλιάδες τέσσερα
που ήμουνα και ' γω μαζί σου.

Ελλάδα πάλι θ'άθελα
να'ναι η γιορτή δική σου,
να στήσω πάλι το χορό
να τραγουδώ μαζί σου.

Κι 'αν άλλοι με ρωτούσανε
εγώ δεν θ' απαντούσα,
όμως θα κοίταζα ψηλά
και όλο θα γελούσα.

Στραμμένη προς τον ουρανό
θα κοίταζαν και οι ίδιοι,
όλοι μαζί θα βλέπαμε
πως σχηματίζονται οι δακτύλιοι


Μερσίνα Ντζιαφέρη
Σύδνεϋ 1/5/2008

Ο ΥΜΝΟΣ ΤΟΥ ΠΟΛΙΤΗ ΤΗΣ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ ΠΑΠΑΓΑΡΥΦΑΛΛΟΥ

ΥΜΝΟΣ ΤΟΥ ΠΟΛΙΤΗ

Πολίτη, ψυχή της πολιτείας
και κινητήρια δύναμη της ιστορίας,
έξω απ' τα δόντια τη γνώμη σου να λες
σε βασιλιάδες και κάθε λογής διαφεντευτές.

Ο λόγος σου να 'ναι τσεκουράτος
σαν αστροπελέκι, φωτιά και φως γεμάτος,
κόκκαλα να τσακίζει
γερά θεμέλια να χτίζει.

Ο Θολός λαϊκισμός, τη σκέψη σου να μη νοθεύει
τον καθάριο λόγο η γλώσσα πάντα να γυρεύει
μη ξεχνάς πως ο λόγος ο αληθινός
μεταμορφώνει τον κόσμο και τον σπρώχνει εμπρός,
γίνεται οδηγός και φως.

Εσύ, πολίτη, σ' όλους τους καιρούς με την ενεργό συμμετοχή σου
υφαίνεις της πολιτείας τους ιστούς
και η προσφορά σου στα κοινά
ανοίγει της κοινωνίας τα φτερά.

Όταν με γνώση και ευθύνη αυτά τολμήσεις
τότε μπορείς να προχωρήσεις
και την πολιτεία μ'αληθινά ιδανικά να ντύσεις.

Ελευθερία Λ. Παπαγαρυφάλλου

Υπατία

“ Το ρεύμα τ’ουρανού αφήνει από σας ζωντανούς
μόνο τους αγράμματους, κι έτσι πρέπει ν’ αρχινάτε
πάλι από την αρχή σαν παιδιά..........
Από τον Τίμαιο του Πλάτωνα



ΥΠΑΤΙΑ


Το φως
της αρετής,
της ομορφιάς
και της γνώσης σου,
πολύ έλαμπε
γλυκιά κόρη τού Θέωνα
σοφή κι ωραία.
Μα ήρθ' ο καιρός,
«το ρεύμα τ’ ουρανού...».
Σπαρτάραγαν τα κομμάτια του κορμιού Σου ατούς δρόμους της Αλεξάνδρειας κι άπλωνε το σκοτάδι.
Οι πιστοί, «περιστοιχίσαντες το άρμα» Σου είχαν ευσυνείδητα εκτελέσει τις οδηγίες του πατριάρχη.
Τι κι αν ή εντολή
«ου μικρόν μώμον Κυρίλλω και
τη Αλεξανδρείων εκκλησία ειργάσατο».

Τώρα, πού πάλι ζυγώνει ή «μεγάλη νύχτα», τώρα, πού οι «μεγάλοι» με τα Κοβάλτια, τα Νετρόνια, τα αρχιπέλαγα των Γκούλαγκ και τις καταναλωτικές κοινωνίες τους, ετοιμάζουν το καινούργιο σκοτάδι, τώρα πού πάλι «το ρεύμα τ' ουρανού...»
Περνώντας ανοιχτά απ’ την Αλεξάνδρεια,
ρίχνω στο κύμα λίγα ξερά τριανταφυλλόφυλλα,
φυλαχτό απ’ την πατρίδα
και παρακαλώ τον άνεμο,
παρακαλώ το κύμα
να φέρουν τ' άνθη αυτά της Αττικής
στον τόπο του μαρτυρίου Σου.
Μεσόγειος, Βόρεια της Αλεξάνδρειας 13.4.1979

Λευτέρης Μαρματσούρης
Πλοίαρχος του Εμπορικού Ναυτικού
Το ποίημα αυτό είναι από την ποιητική συλλογή
Περιπλάνηση
Αθήνα 1982. .

Μοναξιά Πικρή μου Ερωμένη - Loneliness my Bitter Lover

ΜΟΝΑΞΙΑ ΠΙΚΡΗ ΜΟΥ ΕΡΩΜΕΝΗ

Δημήτριος Τριγώνης

Στις μοναχές Ψυχές



Ποια νά’σαι εσύ πού’χεις δεθεί

σφιχτά στην αγκαλιά μου

και με γεμίζεις με φιλιά

στο κάθε ξύπνημά μου;



Μένα με λένε Μοναξιά

και είμαι η <παρηγοριά>

και η στερνή συντροφιά

στου πονεμένου την ψυχή,

σαν ερωμένη του πιστή.



Έχεις παράξενη ομορφιά

μα τα φιλήματά σου

αφήνουνε γεύση πικρή

στο κάθε φίλημα σου.



Εχεις παράξενη ομορφιά

μα όλα γύρω σου αδειανά

χωρίς ζωή, δίχως λαλιά,

όλα έρημα και σκοτεινά

χωρίς ελπίδα ούτε χαρά.



Έχεις παράξενη ομορφιά

και μάτια μελαγχολικά

που μου τρυπάνε την καρδιά

σαν μία κρύα μαχαιριά.



Η ομορφιά σου είναι πικρή

γκρίζα, βαριά και ζοφερή

φαρμάκι στην καρδιά μου

και αναβλύζει δάκρυα

μέσ’ απ’ τα σωθικά μου.



Ω μελαγχολική ομορφιά

με τα θλιμμένα μάτια

μη μένεις πια κοντά μου

θερμά παρακαλώ.



Φύγε και πέταξε μακριά

εσύ παράξενη ομορφιά,

να βρεις καινούργια αγκαλιά,

δεν θε’ να σε ‘χω συντροφιά

είσαι μικρή παρηγοριά.



Γιατί στ’ αλήθεια ομολογώ

το πικροφίλημά σου

κι’ η κρύα αγκαλιά σου

με κάνουν να πονώ.



Του κάκου όμως σου ζητώ

να φύγεις μακριά μου,

θαρρώ θα σε έχω συντροφιά

πάντοτε μοναξιά μου,

μ’ ένα ποτήρι από κρασί

να βρέχεις την καρδιά μου.



Εκτός αν κάποτε βρεθεί

ένα βοτάνι στη ζωή

να μου γιατρέψει την πληγή

πού’χω βαθιά μες την ψυχή.



Δεν ξέρω από που έρχεσαι

δεν ξέρω ποιος σε φέρνει,

μόνο μια χάρη σου ζητώ

φύγε μακριά μου γρήγορα

και μη μου γίνεις ταίρι!



Μα αν της μοίρας μου γραφτό

μαζί σου πάντοτε να ζω

θα μάθω να σε αγαπώ,

πικρή μου ερωμένη!



Μάιος 2003









LONELINESS MY BITTER LOVER

Dimitrios Trigonis

To lonely souls



Who might you be, tied in my arms,

waking me up each morning

with your bittersweet kiss

spoiling my sleeping bliss?



They call me loneliness

I am the “comfort”

and the final companion

of every afflicted lonely soul

as a faithful mistress after all.



You have a strange beauty

but your every kiss leaves

in my lips a bitter taste

and pain inside my chest.



You have a strange beauty

but everything around you

is empty without life or voice,

deserted, with no hope or joy

like a broken lifeless toy.



You have a strange beauty

but your melancholic eyes

pierce my poor heart

like a stiletto cold as ice.



Your strange and bitter beauty

brings tears inside me

because you are creating

darkness and loneliness

in everything I see.



Oh! Melancholic beauty

with your grieving eyes

don’t stay with me anymore

go wherever you belong.



Oh! You strange beauty

go, fly away from me

go, and find another nest

I don’t want your company

You bring bitterness in my chest.



Because the truth is

Your cold embrace

And your bitter kisses

bring to my life distress.



Although it is in vain,

I am asking you to go away

but, I guess you’re here to stay

along with a glass of wine

you’re the only company of mine.



Unless there is a healing herb

to take away the grief and pain

and the sorrow of my soul

and send you away once and for all.



I don’t know where you are coming from

I don’t know who brings you here

I only ask you one favor, go away,

don’t become my constant date

I don’t want you for my mate.



But if it’s written in my fate

For you to take my life over

I shall learn how to love you,

Oh! Loneliness, My bitter lover!



May 2003

Δημήτριος Τριγώνης - Dimitrios Trigonis

ΩΔΗ ΣΤΟΝ ΠΑΡΘΕΝΩΝΑ

(Τα Μάρμαρα Μιλούν)



Καθώς διαβαίνω ανάμεσα

στον ιερό σου χώρο,

Ω Παρθενώνα,

φουχτιάζω μερικά κομματιασμένα,

άψυχα και παγωμένα μάρμαρά σου.



Τα σφίγγω επάνω στο στήθος μου,

κι’ αυτά τα απομεινάρια από την

περίλαμπρη αίγλη σου, που κοίτωνται

τώρα εδώ κι’ εκεί επάνω στ’ άγιο χώμα σου,

γίνονται φλόγα πού ζεσταίνει τήν ψυχή μου.



Η καρδιά μου σκιρτά σαν ακούω

ψιθυρίσματα χαράς, πόνου, στεναγμών και θρήνου

να βγαίνουν μέσα από τ’ άψυχα σπλάχνα τους,

λες και ζωντανεύουν μέσα στις φούχτες μου

και θέλουν να «μιλήσουν».



Κλείνω τα μάτια μου και τ’ αφουγκράζομαι,

τ’ ακούω να «μιλούν» με χαρά και υπερηφάνεια

για τον χρυσούν αιώνα του Περικλέους,

τότε που ο απαράμμιλος, ο ένας και μοναδικός γλύπτης

ο μέγας Φειδίας σε σμίλεψε.



Μαζί με τους μεγάλους Αρχιτέκτονας Ικτίνον και Καλλικράτην

πήραν το πεντελικό καθάριο μ’άψυχο μάρμαρο,

τού έδωσαν «ψυχή» και το «ζωντάνεψαν».

Κι’ ανήγειραν εσένα λαμπρέ μου Παρθενώνα

γιά να φωτίζης το ανθρώπινο γένος!



Έγινες η κιβωτός τού πνεύματος

και η μαρμάρινη βίβλος της τέχνης!

Έγινες το θείο φωτοστέφανον της Ελλάδος

της ενδοξοτέρας χώρας της αρχαιότητος,

της κοιτίδος και ασπίδος τού δυτικού πολιτισμού!



Έγινες ο ιερός Ναός της Παλλάδος Αθηνάς,

της γλαυκώπιδος Παρθένου Θεάς της Σοφίας,

προστάτιδος τού κλεινού και ιοστεφούς άστεως των Αθηνών,

φάρου των γραμμάτων, τέχνης και γνώσεως!

έγινες ο οίκος τού κάλλους και τού «Αεί όντος»!





Μα ανάμεσα στα ψιθυρίσματα της χαράς κι’ υπερηφάνειας

ανακατεύονται μαζί φωνές πόνου και στεναγμών

διότι αυτό το βάθρο σου, της δόξης και τιμής,

το «πλάκωσε» ο μαύρος μεσαιών και οι απολίτιστοι λαοί του

σ’ έθεσαν στο περιθώριο και στην αφάνεια.



Και οι στεναγμοι γίνονται θρήνος και δάκρυα,

που ζεματούν την ψυχή,

όταν μετά την αναγέννησι, πρός αίσχος

των «πολιτισμένων» λαών, σ’ άφησαν να σκλαβωθής

από τους βαρβάρους.



Χείριστον δέ, που ματώνει την καρδιά,

στην περίοδο της σκλαβιάς σου σε ακρωτηρίασαν!

Οι βάρβαροι με την πυρίτιδα

και οι «πολιτισμένοι βάρβαροι» με την κλοπή

και την αρχαιοκαπηλία.



Και τώρα ακόμη

σε μία δήθεν ελεύθερη και πολιτισμένη κοινωνία

τα ιερά σου γλυπτά κρατούνται αιχμάλωτα

μακριά από τα δοξασμένα, άγια χώματα

τού τόπου που ανήκουν, της γενετείρας σου Ελλάδος.



Φτάνει πιά. Λαοι της οικουμένης εγερθείτε.

Βροντοφωνείσθε την κατακραυγή σας στους βεβήλους.

Τα μάρμαρα «μιλούν» και «στενάζουν»

διά τα αιχμάλωτα γλυπτά αδέλφια τους,

έφτασε το πλήρωμα τού χρόνου να επαναπατριστούν στον ιερό τους τόπο.





Να επουλώσουν τις πληγές

αυτής της πολυβασανισμένης γης σου

από τις πράξεις των βεβήλων που μολύνουν

τα τιμημένα, αιματοβαμμένα χώματά της,

τα προπύργια της ελευθερίας και τού πολιτισμού!



Ω Παρθενώνα μου!

Διά μέσου των εποχών οι βάρβαροι

ζήλεψαν το κάλλος σου και σε ακρωτηρίασαν,

οι βλάσφημοι, οι ιερόσυλοι «πολιτισμένοι»

με ιταμότητα προσπάθησαν να σε διαμελίσουν.

Μα τα μάρμαρά σου «μιλούν»`



Ω Παρθενώνα μου!

ήσουν, είσαι και θα παραμένης

ο χρυσός, ολόλαμπρος και ακτινοβόλος ήλιος

να φωτίζης την οικουμένη εις τούς αιώνας!



ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ ΤΡΙΓΩΝΗΣ


Μπρίτζπορτ Κοννέκτικατ

Δεκέμβριος 2005

Poem By Dimitrios Trigonis

ODE TO THE PARTHENON

(The Fragments of the Marble Speak)



As I walk through

your sacred grounds

Oh Parthenon!

I take a handful of broken,

cold and lifeless pieces of your marble,



I place them tightly on my chest,

and these remnants from your brilliant glory,

which are now spread here and there

on your holy ground,

become flames that warm my soul.



My heart is pounding as I hear

whispers of joy, happiness, pain, and grief

coming out of their lifeless guts

as if they are alive inside the palm of my hand

and want to speak.



I close my eyes and hark at them.

I hear them “talk” with pride and joy

about the golden age of Pericles,

when the incomparable and unique sculptor,

the great Fheidias sculpted you.



Along with the great architects Iktinus and Kallikratus

took the pure but lifeless marble

of Pentelis Mountain gave it soul and vivified it!



They erected you, oh magnificent Parthenon,

to illuminate the human race!



You became the Ark of the spirit

and the marbled Bible of the Arts!

You became the divine aureole of Greece,

the most glorious country of the ancient world,

the cradle and the shield of western civilization!





ODE TO THE PARTHENON

(The Fragments of the Marble Speak)



You became the Holy Temple of Pallas Athena,

the gray-eyed maiden, the Goddess of Wisdom,

protectress of the illustrious violet-crowned city of Athens,

the beacon of letters, arts, culture and knowledge!

You became the eternal shrine of beauty and “entity”!



But between the joyful and proud whispers

are mixed voices of pain and moaning

because your pedestal of glory and honor

was covered by the dark-ages

and their uncivilized people placed you in obscurity.



And the moans became grief and tears,

that burned the soul,

for after the Renaissance

the “civilized” nations, in their disgrace,

allowed you to be enslaved by the barbarians!



But worst of all, and what makes the heart bleed, is that

during the period of your slavery they mutilated you!

The barbarians with gun-powder,

and the “civilized barbarians”

with theft and illegal dealing in antiquities!



Even now at the present time

in a theoretically free and civilized society

your divine sculptures are imprisoned

far from your glorious sacred grounds,

the land they belong to, your native country, Greece.



Enough, People of the world stand up.

Thunder out your outcry to the desecrators.

Your marble’s fragments “talk” and “moan”

for their stolen and captive sculptured brothers.

it is time for them to return to their sacred place.





ODE TO THE PARTHENON

(The Fragments of the Marble Speak)



To heal the wounds

of your multi tormented land

from the deeds of these desecrators

that contaminated your honorable, bloodstained grounds,

The bastion of freedom and civilization.



Oh, Parthenon

through the ages the barbarians

envied your beauty, they mutilated you

and the blasphemous, the “civilized” impious

unceremoniously tried to dismantle you,



But your marble’s fragments “speak”

Oh Parthenon!

You were, you are and you shall be

the golden, brilliant and gleaming sun

to illuminate with your splendor

the whole world throughout the ages!



DIMITRIOS TRIGONIS

(Your expatriated admirer)

Bridgeport, Connecticut

December 2005

Ποίημα της Ασπασίας Παπακωνσταντίνου - By Aspasia Papakonstantinou

NOISELESS NIGHT

by: Aspa Papakonstantinou

One noiseless night
came to take me the muse,
she took me far away
to other land's cruise

There in that sky's earth
my spirit came up this day,
I was asking the keys of another world
and I bented deferential to pray.

Universe of happines and galen wisdom
noded to say in that earth,
universe of mystery and magic
and I felt the Saint of Christ's breath

And left away the darkness
I arrived in some other site,
and my soul wallow rhythms
and was magic that night.

Copyright ©2007 Aspa Papakonstantinou

Λεϊλά του ΄Ερικ Κλάπτον

Λεϊλά και Μεζνούν ώστε εμπνεύστηκε το πιο όμορφο τραγούδι του, τη "Λάϊλα"

Λέϊλα του Έρικ Κλάπτον

Σαν τι θα κάνεις όταν θα έρθει η μοναξιά
χωρίς κανένα να σου παραστέκει;
Τόσον καιρό κρυβόσουν κι έτρεχες μακριά.
Και η ανόητη περηφάνια σου τα φταιει

Λεϊλά, μπροστά σου γονατίζω, Λεϊλά
Σε ικετεύω, αγάπη μου, παρακαλώ, Λεϊλά.
Έρωτά μου, δε θα ηρεμήσεις τη Θλιμμένη μου ψυχή;

Εγώ προσπάθησα να σε παρηγορήσω.
Ο ίδιος σου ο πατέρας σε απογοήτευσε.
Τρελός για σένα, σε ερωτεύτηκα.
Κι εσύ τον κόσμο μου τον γκρέμισες.

Λεϊλά...

Κάνε ό,τι μπορείς
πριν τρελαθώ τελικά.
Παρακαλώ, μην πεις ότι ποτέ δεν θα τα καταφέρουμε
πες μου ότι όλος μου ο έρωτας χαμένος πάει.

Λεϊλά ...


Layla, by Eric Clapton

What will you do when you get lonely
No one waiting by your side?
You've been running and hiding much too long;
You know it's just your foolish pride

Layla got on my knees. Layla.
I'm begging, darling, please, Layla.
Darling, won't you ease my worried mind?

Tried to give you consolation;
Your old man had let you down.
Like a fool, I fell in love with you;
You turned my whole world upside down.

Layla...

Make the best of the situation
Before I finally go insane.
Please don't say we'll never find a way
Tell me all my love's in vain

Layla...

NOISELESS NIGHT

NOISELESS NIGHT
One noiseless night

came to take me the muse,

she took me far away

to other land's cruise.

There in that sky's earth

my spirit came up this day,

I was asking the keys of another world

and I bended deferential to pray.

Universe of happiness and galen wisdom

nodded to say in that earth,

universe of mystery and magic

and I felt the Saint of Christ's breath

And left away the darkness

I arrived in some other site,

and my soul wallow rhythms

and was magic that night.

By Aspa Papakonstantinou

Aspasia Papakonstantinou

A Sun in My Heart
I have a sun in my heart;
when I write, it tears me
apart.
It becomes a light into my
sight.
It's like when autumn
comes
and the leaves become red
and yellow,
and the rain falls from the sky
into my eye.
It's where the mountain
takes me there
and I hear the shepherd's
music in the air.
It's where the sea travels
with me
to another Earth,
and there with the waves
takes together my breath.
It's the poetry inside me
that takes me high
to reach the sky
and the clouds
with her own sounds.

Aspasia Papakonstantinou
Copyright ©2007 Aspasia Papakonstantinou

Η Μυρτιά

Η Μυρτιά

Μύρισε ξάφνου ο αγέρας άρωμα
σκεπάστηκε με μυρτοπέταλα
το μακρινό νησί.
Μετανάστεψε η θεά του έρωτα,
πάνω σε κύμα ωκεάνιο,
από το ιστορικό νησί.
Αλλάξανε οι καιροί.
Ρώτησα να μάθω το νόημα της μουσικής,
που ερέθισε με ηδονικά ηχοχρώματα
τα μάτια της ψυχής μου.
Σου φέρνω μήνυμα χαράς Μυρτιά μου.
“ Οι ιέρειες της θεάς θα μείνουν για πάντα
στο νησί μας.”
Ίσως σαν άλλος Οδυσσέας να έχω φθάσει
επιτέλους στην Ιθάκη.
Να λοιπόν το νόημα της μουσικής
Μυρτιά μου.


Δημήτρης Συμεωνίδης
Σύδνεϋ ,Αυστραλίας

΄Υμνος στη Ζωή και η Σημαία της

Ύμνος στη Ζωή και η Σημαία της

Για να είσαι όμορφη ζωή
πρέπει να είσαι ζωηρή
να σε γνωρίσουν οι λαοί
που κατοικούν πάνω στη γη


καμαρωτά όπου περνάς
χαρά να σκορπάς γλυκιά μου

Ζωή θα σε στολίσω
με μπερεδάκι χρυσαφί
ολόλευκο μπλουζάκι
γιλέκο καταπράσινο
πλισέ φούστα θαλασσί

Ο Ήλιος είναι το χρυσαφί
ολόλευκος ο αγέρας
το πράσινο είναι η στεριά
και το νερό είναι το θαλασσί

Όταν βρεθούν όλα μαζί
Δημιουργούνε τη ζωή

Αυτή είναι η σημαία της ζωής που συμβολίζει Υγεία, Ειρήνη και ευημερία σ΄αυτή την την πολύ όμορφη ανθρωποκοινωνία

Με εκτίμηση

Πάνος Ξουλεής
14/2 Dora St
Marsfield NSW 2122
Sydney, Australia

Tel (02) 98051283